Derinkuyu’nun ilk yerleşimcileri, MÖ 8. yüzyılda bölgeye gelen Asur tüccarlarıydı. Ancak şehrin bugünkü şeklini alması, Roma ve Bizans dönemlerinde gerçekleşti.

Hristiyanlığın yayılma sürecinde önemli bir rol oynayan bu yeraltı kompleksi, misyoner okulu ve vaftiz havuzu gibi dini mekanlarıyla dikkat çekiyor.

55 metre derinliğindeki kuyusu, hem su kaynağı hem de savunma amacıyla kullanılmış. Şehrin en ilginç özelliklerinden biri, tehlike anında kapatılabilen devasa taş kapıları.

Bu kapılar, düşman saldırılarına karşı koruma sağlarken, aynı zamanda havalandırma sistemleriyle yaşamı sürdürülebilir kılıyordu.nnDerinkuyu’nun sekiz katı, farklı işlevlere sahip mekanlardan oluşuyor.

Üst katlar tahıl ambarları ve şarap mahzenleri olarak kullanılırken, alt katlarda ahırlar, ibadet alanları ve yaşam alanları bulunuyor.

Şehrin merkezinde yer alan geniş bir salon, topluluk kararlarının alındığı bir meclis alanı olarak işlev görmüş.

Ziyaretçiler, dar geçitlerden ilerlerken, bu mekanların nasıl bir düzen içinde çalıştığını ve binlerce insanın burada nasıl yaşadığını hayal edebilir.